 Afgelopen weekend kan ik niet anders omschrijven dan met deze 3 woorden. Eigenlijk had er nog eentje bij gemoeten namelijk “BLIJDSCHAP”, maar dat vindt onze Nederlandse held Andre Hazes vast een verkrachting van zijn titel dus laat ik het bij het origineel. Vrijdagavond 25 maart was het moment van de waarheid, de inhaalwedstrijd tegen Smash’66! Hier komt het tweede woordje “ZWEET” tevoorschijn. Al voor de wedstrijd hadden de meeste van ons hier last van zogenaamd angstzweet of beter nog zenuwzweet. Maar volgens mij hadden de dames van Smash hier ook last van. We begonnen de wedstrijd in de 2e set met een stand van 25-24 voor Smash en zij mochten serveren. Ik heb nog nooit zo’n raar begin van een set meegemaakt. Smash serveert goed, wij passen goed, Smash verwacht dat de bal naar het “lange meisje” op het midden gaat, maar Marjan beslist anders en geeft hem op buiten, de bal komt niet meer terug.
Sonja gaat serveren, het lukt Smash niet om te scoren. Na 2 goede services van Sonja winnen we de set. Het lijkt alsof we het kampioenschap hebben behaald, we zijn zo blij als een stel kinderen. De derde set op papier, maar voor ons pas de 2e set op die avond winnen we ook. Er is veel beleving en “BLIJDSCHAP” in ons team, iets dat bij Smash ontbreekt op die avond. In de vierde set is er wat consternatie bij Smash, er ligt “BLOED” op de grond. Wie is zijn maandverband/tampon vergeten in te doen haha? Het blijkt van Sonja te zijn, zij bloedde aan haar vinger, maar was alweer opgelost met een pleister. Smash gaat driftig aan de schoonmaak. Maar volleyballen op een schone vloer blijkt niet genoeg te zijn, ook deze set wordt door ons gewonnen. Wat zijn we blij!!! Stiekem denken we al een beetje aan het kampioenschap………….
Zaterdagavond 26 maart in Bergschenhoek. Wat is Volley2B met veel dames, we zien er wel 12 tegenover ons staan, achteraf horen we dat het team eigenlijk uit 7 dames bestaat. Tja wanneer je een grote vereniging hebt kan je nog eens iets lenen uit andere teams. We spelen op Centre Court, dit omdat er geen andere teams zijn die op dat moeten spelen. Aan publiek ook geen gebrek, de tribune zit vol, maar gelukkig zijn er voor ons ook supporters aanwezig die zich aardig staande weten te houden tussen het geweld van de supporters van Volley2B.
We spelen anders dan de avond ervoor. Ons sterkste punt, de service, loopt niet goed. Toch weten we de eerste set nog net naar ons toe te trekken met 26-24. De tweede set lukt dat net niet, verloren met 23-25. Dan in de derde set komen de “TRANEN”. Marieke gaat door haar enkel (of ze ook echt tranen had, dat laat ik even in het midden, maar het woordje tranen moet ik toch ergens in deze tekst gebruiken). We stonden 20-16 voor, Marjan moet er weer in, maar die zit met kramp in haar voet op de grond! Wat een ellende!!! Even doorbijten en gewoon in het veld gaan staan. Maar wat zijn die dames van Volley2B toch snel en wat hebben ze veel in de verdediging. Ook deze set gaat onze neus weer voorbij. De vierde set gaat Sonja op de spelverdelerspositie, heel verrassend, maar ze doet het goed. Maar toch………iedereen is moe, het lukt niet meer en we verliezen de set.
Waar het aan lag? Ik denk toch het grootste gedeelte aan de service fouten die zijn gemaakt. We zijn een beetje ontdaan, het denken aan het kampioenschap zakt weer iets verder weg in de bovenkamer!!
Marjan |